Międzynarodowa Federacja Pogańska

Przed kilkoma minutami stałam się żywą "ofiarą" krążących w Polsce stereotypów dotyczących słowa, jakim jest straszne, przerażające słowo POGAŃSTWO
Koleżanka chciała się dowiedzieć, na czym polegają moje zainteresowania, więc, żeby jej to w skrócie przybliżyć, wysłałam jej linka do definicji pogaństwa ze strony MFP. Reakcja byłą mniej więcej taka:
ona:O dżizys! zostałaś poganką?
ja: najpierw przeczytaj o co w tym w ogóle chodzi, a dopiero dżizysy wzywaj
ona: no to ja już spadam do domu. cześć.
Typowe podejście. A jak było w Waszym przypadku? jak u Was wyglądało "uświadamianie" najbliższego otoczenia?
Ja przez długi czas obywałam się bez konieczności uświadamiania kogokolwiek, ale jak już ktoś chce koniecznie wiedzieć, to niech ma
Zdaję mi się że już ten temat był gdzieś poruszony, jeżeli tak, to proszę o przeniesienie.

Jak zostawalam wiccanka nie mialam zadnego problemu z powiadomieniem tych osob ktore powinny byly wiedziec a innym nic do tego wiec ne mowilam. Moje najblizsze otoczenie przyjelo ten akt zupelnie normalnie ale samo bylo dosyc poganskie. Z pierwsza dziwna reakcja na wiadomosc ze jestem poganka spotkalam sie dopiero stosunkowo niedawno.

Kilka miesiecy temu pojawilam sie na naszej klasie i znalazl sie chlopak z ktorym w wieku 14 lat bylismy przez chwile czyms w rodzaju pary na odleglosc. W swoim emailu nazwal mnie wielka miloscia swojego zycia (co mnie niepomiernie zdziwilo bo poznalismy sie na zimowisku gdzie spedzilismy dwa tygodnie, potem byly listy i nastepne dwa tygodnie na zimowisku nastepnego roku, kilka nastepnych listow i jedno dodatkowe spotkanie - wsio) i widac bylo ze bardzo chcialby odnowic znajomosc. Kilka emaili pozniej zapytal co robie zawodowo i czy jestem z tego zadowolona. Powiedzialam ze praca mi odpowiada bo zostawia duzo czasu na realizowanie swoich prawdziwych zainteresowan. Nieuchronnie padlo nastepne pytanie - jakich zainteresowan? No i jak przewidzialam - napisalam ze jestem poganka i juz wiecej od niego nie slyszalam.

Jesli chodzi o znajomych czy o ludzi, z którymi ja mam kontakt, to nikt nigdy chyba nie zareagował jakoś negatywnie słysząć słowo "poganka". Poprostu pytają wtedy z zaciekawieniem, z czym to się je. Ja więc zaczynam opowiadać, mówię, mówię, mówię aż w pewnym momencie pojawia się słowo "rutuał". Wówcza na twarzach rozmówców pojawia się bladość i przerażenie. Zaczynają się nieświadomie cofać i niemal od razu przypominają sobie o jakieś niecierpiącej zwłoki sprawie.

To prawda, że ci którzy nie uciekają i nie zrywają kontaktu, z czasem zaczynaja sie wręcz pogaństwem interesować. Szczególnie chodzi o ludzi, którzy mnie już trochę znają. Przechodzi im ten pierwszy szok, dochodzą do wniosku, że skoro wcześniej nie zauważyli jakiś starsznych objawów u mnie, to może nie jest tak źle. Zaczynają podpytywać, opowiadać o swoich doświadczeniach. Ludzie najzwyczajniej reagują merwowo czy wręcz agresywnie w kontakcie z tym czego nie znają. Kiedy uda im się to oswoić dane zjawisko, zmieniają do niego nastawienie.

Ja jakoś nie miałam przeżyć negatywnych. Osoby, którym decydowałam się powiedzieć o swoim pogaństwie reagowały uprzejmym, acz żywym zainteresowaniem. Żeby uniknąć nieporozumień w pierwszej rozmowie staram się nie używać słowa "rytuał", jako, że brzmi strasznościowo. Wspominam raczej o różnych "świętach które się się świętuje", albo "obrzędach".
Po pierwszej rozmowie zwykle następują kolejne, bo nie zwykłam się zwierzać obcym, co najwyżej bliskim znajomym i przyjaciołom. Moja przyjaciółka z roku, która jest wierzącą i prawdziwie praktykującą katoliczką lubi, zdaje mi się, podpytywać mnie, jak taki rytuał wygląda, z czym się je, porównywać je w pewnym stopniu do mszy. Dziś na ten przykład spytała, czy "liturgia" rytuału jest stała, czy słowa za każdym razem są inne.
Prawdę mówiąc to strasznie miłe jest, kiedy można tak sobie z katoliczką na temat natury "tego, co na górze" pogdybać, przy założeniu, że każda droga do "tego, co na górze" jest dobra

Wydaje mi się, że obrzęd i rytuał to to samo
Nie trzeba więc używac slowa rytuał, jesli wywołuje negatywne skojarzenia.

Czuję się objechana, aczkolwiek mam gorączkę więc mogę zbyt emocjnalnie podchodzić do Twojej wypowiedzi, Rawimirze

Hej, Mojmiro Nie czuj się objechana. To była tylko porada jak wybrnąć z kłopotu związanego ze słowem rytuał .

Inna sprawa, ze zauważyłem, że chetnie używamy słowa rytuał, czy tez ryt zapominając o swojskim słowie obrzęd. Definicyjnie sa tożsame.

Myślę, ze spokojnie mozna mówić o obrzedach wiccańskich czy ogólniej pogańskich

Życze szybkiego powrotu do zdrowia. Ciepłe mleko, czosnek i miód szybko postawią Cie na nogi

Dziękuję Rawimirze Mam nadzieję, że na warsztaty będę zdrowa jak ryba

Łyknęłam dwie polopiryny i widzę nieco jaśniej Powiedzmy, że rozważę propozycję zamiany słownej A tymczasem idę spać, bo korzystając z wolnego w pracy przesiedziałam przed komputerem ponad 12h i ledwo na oczy widzę

Ech, pogański coming out... *łezka w oku* Ja chyba nigdy nie miałem problemów. Raz, że trzeba sobie wspólnie i umiejętnie znajdować znajomości, dwa - to, co z tych znajomości wynika. Nigdy nie spotkałem się z odrzuceniem etc.
Właściwie jedyny taki przypadek to część mojej rodziny mianowicie matrix i babcia, które to są raczej negatywnie do rzeczy nastawione. Babcia wprost powiedziała mi kiedyś "czy ja się zamierzam przechrzcić na diabła?!", zatem - you do the math. Ojciec zapytał tylko - to już było kilka lat temu - czy to jakaś sekta (chodziło o OBOD) i jak powiedziałem, że nie, to tylko kiwnął głową.

All in all, ja jakoś nie mam z tym problemów. Bardziej bawi mnie mówienie o innej należącej do mojej osoby rzeczy/stanu (pozdrowienia dla Tin i Elwingi ), bo wtedy ludzie z reguły ciekawiej reagują.

Tak czy inaczej, złych wspomnień nie mam. Księdza i tak do domu nie wpuszczam, kościoły omijam szerokim łukiem, zaś jeśli chodzi o znajomych katolików/chrześcijan, to są to najczęściej ludzie na bardzo wysokim poziomie i możemy sobie pogadać o sacrum, a nie panie bucku i, excuse le mot, ruchaniu drzewek.

W moim przypadku spodkałem się z dwiema reakcjami, co do moich poglądów. Może dlatego, że o moim pogaństwie wiedzą raptem dwie osoby i są to moje przyjaciółki. Jedna poganka, a druga mająca wcześniej do czynienia z okultyzmem i satanizmem (teraz jest głęboko religijna w stosunku do chrześcijaństwa). Pierwsza na wiadomość o tym, że jestem poganem zareagowała pozytywnie. Natomiast druga zapytała się: "Oszalałeś??"

Gdy oświadczyłem mojej matronie, że już nie wierze w Jezusa nie potraktowała mnie powarznie, więc nie poruszałem więcej tego tematu.

U mnie trochę jak Miadwel, też mam dwie psiapsiółki, które akceptują to kim jestem i w co wierzę. Moja dziewczyna jak zwykle sie odgraża (przyzwyczaiłem się;) Natomiast w środowisku pracy w jakim się obracam muszę trzymać język za zębami (urzędnik państwowy powiązany z konserwatystami chrześcijańskimi) bo moja posada jest niepewna, jak to w polityce bywa, do kościoła czasem musze iść na "służbowy pogrzeb" to i grać nauczyłem się wiernego katolika

Mozna spytac kim jest Twoja matrona? Moj historyk w liceum zawsze zachwalal bycie utrzymankiem starszych pan, a na pytanie "czy nie myslal pan, aby miec dzieci" odpowiadal "myslalem, jak ich nie miec"

Chyba, ze chodzilo Ci o Twoja mater

Już skrobię sprostowanie.

Matrona = Mater

Nie gustuje w "dużo starszych" Paniach, a już na pewno nie będę utrzymankiem żadnej, nawet młodszej.

Kiedyś było inaczej, bo chcąc nie chcac musiałem jako dzieciak byc na utrzymaniu mojej mamusi

Ja planuje byc utrzymankiem, chociaz niekoniecznie starszej

Coś więcej?

Widzisz, Driaduś, jakich rzezcyz mozna się na forum dowiedzieć

No właśnie widzę. Czasem niebezpiecznie jest zaglądać na forum.
Interesują mnie szczególnie 2 punkty w Kociej wypowiedzi:
- co to znaczy 'utrzymankiem'
- i (co jeszcze bardziej interesujące) co to znaczy "niekoniecznie starszej"?
Oj bo Gwiazdor rózgę przyniesie.